NC from “Fire of love26 : เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร”
พรางสมองก็คิดไปถึงเรื่องครั้งเก่า….ย้อนไปเมื่อ2วันก่อน
หลังจากที่เพลิงพรายยื่นข้อเสนอในการเซนเอกสาร ภาคินก็พาเพลิงพรายมาที่ห้องนอนของเขา “นายจะยั่วฉันใช่ไหม?” ภาคินเอ่ยอย่างรู้ทัน ในขณะที่ตอนนี้เขาตกเป็นเบี้ยล่างของเพลิงพราย “หึ! คนหื่นๆอย่างนาย ถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องได้ด้วยกล แต่ถ้าไม่ได้ด้วยมนต์ คนอย่างนายมันก็ต้องได้ด้วยร่างกายของฉันเนี่ยแหละ” ร่างบางพูดพรางลูบไล้ไปตามแผ่นอกกว้างด้านล่าง ตอนนี้ร่างของเพลิงพรายนั่งอยู่บนหน้าท้องอันแข็งแกร่งของภาคินบนเตียงนุ่ม “งั้นเหรอ? ก็ลองดูซิ คราวนี้พวกเราสองคนจะเล่นกันอย่างแฟร์ๆ ห้ามมีใครใช้ยาอะไรทั้งนั้น ดูซิ… ใครมันจะทนไม่ไหวก่อนกัน ระหว่างคนร่านๆอย่างนาย กับ คนหื่นๆอย่างฉัน” ภาคินพูดแกมประชด ดวงตากลมมองไปที่เขาด้วยดวงตาจิกๆ พรางมือเล็กก็ถอดเสื้อของภาคินและตัวเองออกช้าๆ ถึงแม้ในห้องนี้จะมีเพียงโคมไฟด้วยเล็กๆที่ให้แสงสว่าง แต่มันก็เพียงพอที่จะสะท้อนผิวกายอันขาวเนียนของเพลิงพรายได้ ร่างเล็กซุกหน้าลงที่อกกว้าง เขาพยายามขบเม้นตรงโน่นทีตรงนี้ทีเพื่อให้ภาคินเกิดความเสี่ยวซ่าน แต่ทำยังไงภาคินก็ยังมีสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม ส่วนด้านล่างความนุ่มที่มาจากตัวร่างเล็กพยายามบดครึงตรงส่วนอ่อนไหวของภาคินให้มีอารมณ์ขึ้นไปอีก “อื ออออ!” เพลิงพรายแสร้งครางเสียงหวาน เพื่อเรียกร้องความสนใจ ตอนนี้เนื้อตัวของทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน เพียงแต่มีเสื้อผ้าชิ้นน้อยๆมาขว้างกั้นทั้งคู่เอาไว้เท่านั้น “นายมันอ่อนหัด!!” ภาคินเคร้นเสียงแข็ง เหงื่อเม็ดเล็กๆเริ่มพรุดพรุยออกมาจากใบหน้า “อือ ออออ…..” เพลิงพรายยังคงบุกหนัก หน้าหวานซุกไซไปที่ซอกคอเนียน ก่อนมือบางจะลูกไล้ไปตามแผงอกว้าง ปากบางขบเม้มไปที่ติ่งหูเบาๆอย่างหยอกเย้า ลิ้นร้อนเลียผ่านใบหูมาอย่างเชื่องช้า จนมาหยุดที่หน้าท้องแบนราบ เพลิงพรายเลียมันวนไปวนมาเพื่อให้ภาคินเกิดอารมณ์ “อือ อออ!” ปากหนาเริ่มครางบ้าง ซึ่งนั้นเรียกความพึงพอใจให้เพลิงพรายเป็นอย่างดี ดวงตากลมส่อแววเจ้าเล่ห์ เขายังคงบดครึงส่วนนั้นของภาคินอย่างหนัก กางเกงสแลกตัวบางที่เขาส่วนใส่อยู่อ่อนไหวง่ายเกินไปกับการกระทำของเพลิงพราย “ยอมแพ้เถอะนายภาคิน แล้วฉันจะแบ่งสมบัติให้นายครึ่งหนึ่ง” เพลิงพรายยื่นข้อเสนอ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบกลับจากภาคิน ดวงตากลมเสมองไปด้านบน เขาเห็นภาคินกัดปากตัวเองแน่นจนเลือดซิบ เพลิงพรายนึกละอายในใจ เขาไม่คิดเลยว่าเงินจะทำให้คนคนหนึ่งยอมทำทุกอย่างได้ขนาดนี้ เพลิงพรายกดเน้นตัวเองย้ำลงที่ส่วนอ่อนไหวของภาคิน2-3ที “อึ่บๆ” จนเขารู้สึกว่ามันโป่งนูนขึ้นสมใจ เพลิงพรายก็หยุดการกระทำทั้งหมดลงทันที ซึ่งนั้นทำให้ภาคินแปลกใจไม่น้อย ดวงตาดำขลับมองมาอย่างไม่เข้าใจ มันสื่อในทางว่า ‘นายหยุดทำไม? ทำไมไม่ทำต่อ?’ ร่างเล็กที่มีอาการเหนื่อยหอบเล็กน้อยลุกขึ้นยืนเต็มความสูงต่อหน้าภาคิน “นายนี้มันอดทนเก่งจริงๆ ฉันเริ่มสงสารนายแล้วซิ อ่ะ…ได้ๆ ถือว่านายผ่านบททดสอบอันแรก แต่อันต่อไปถือเป็นการชี้ขาด นายเคยใช้เกมเวลาเล่นกับฉัน วันนี้ฉันก็จะใช่เกมนั้นเล่นกับนายบ้าง ฉันจะจับเวลา10นาที ถ้านายยังอดทนได้ ฉันถือว่านายชนะ แล้วฉันจะเซนโอนสมบัติให้นาย” เพลิงพรายประกาศกร้าว เขาชี้หน้าภาคินอย่างไม่หลงเหลือความเป็นคนรักอีก “ก็เอาสิ! ฉันไม่กลัวอยู่แล้ว” ภาคินหยักคิ้วให้เพลิงพราย ก่อนที่เพลิงพรายจะอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ได้! งั้นเริ่มล่ะนะ!” สิ้นเสียงเพลิงพราย มือบางก็ค่อยๆเลื่อนลูบไล้ตัวเองลงมาช้าๆ จนมาถึงหน้าท้องเนียน เขาลูบไล้มันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำสีหน้ายั่วยวนเร้าร้อนออกมา ภาคินกำมือตัวเองแน่นจนเลือดซิบ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความน่ากลัวและหื่นกาม มือบางเลื่อนต่ำลงมาที่เข็มขัด ก่อนจะค่อยๆปลดมันออกอย่างเชื่องช้า ภาคินมองทุกการกระทำของเพลิงพรายอย่างใจจดใจจ่อ ส่วนอันไหวนั้นนูนขึ้นเรื่อยๆจนมันแทบจะระเบิดแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ ในที่สุดเข็มขัดก็ถูกดึงออกมานอกเอวบาง มือเล็กนำมันไปผูกคล้องไว้ที่คอของภาคินดังลูกแมวตัวน้อย โดยที่ไม่ลืมว่าตอนใส้มันเขาจะยั่วยวนภาคินโดยการเอาหน้าอกของเขาถูไถไปตามใบหน้าหื่นกามนั้น “เหมียว” เสียงหวานอันเร้าร้อนปะทะที่ใบหูภาคินเบาๆ พร้อมกับลมร้อนที่เพลิงพรายตั้วใจเป่ามันออกไปกระทบใบหูของเขา “นายมันร้ายกาจ” ภาคินพูดพรางอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เพลิงพรายยักคิ้วน้อยๆ ก่อนจะยืนเต็มความสูง เขาปลดตะขอกางเกงของตัวเองออก ก่อนมือบางจะค่อยๆรูดซิบลงช้าๆอย่างเย้ายวน ภาคินมองตาค้างอย่างหยดเยิ้มน้ำลายแทบไหล มันลุ้นเสียเกินหัวใจของเขาแทบจะละลายไปตามทุกการเคลื่อนไหวของเพลิงพราย “หึ!” เพลิงพรายกระตุกมุมปากอย่างเหยียดๆ ก่อนจะรูดซิบตัวเองขึ้น ติดตะขอ ซึ่งนั้นทำให้ดวงตาดุจเสือร้ายแปรเปลี่ยนไปในทันที “เอ้ย…ครบ10นาทีแล้วเหรอ?” ภาคินประท้วง ก่อนที่เพลิงพรายจะนั่งลงที่ท้องแกร่ง เขาจับปลายเข็มขัดและดึงคอภาคินขึ้นมา “ยัง! มันยังไม่ครบหรอก ฉันแค่สมเพศนายแค่นั้นเอง ฉันว่ามันคงพอแล้วล่ะ สำหรับการลองใจใครบางคน นายมันก็แค่ผู้ชายเลวๆเห็นแก่เงินคนหนึ่ง ที่ฉันไม่น่ามาหลงรักด้วยซ้ำ หึ! หลังจากวันนี้…ก็ขอให้นายมีความสุขกับกองเงินกองทองของนายล่ะกัน เอ้อ…ไม่สิ! ต้องบอกว่า หลังจากวันนี้นายจะมีความสุข บนกรรมของตัวเอง บนความโลภของตัวเอง หึ! ขอให้โชคดีนะ แล้วก็จำไว้ซะด้วยว่า นายมันเชื้อโรคของสังคม!!” เพลิงพรายสะบัดสายเข็มขัดอย่างแรง จนหัวของภาคินทิ่มลงบนเตียง “หึ!” ภาคินเหยียดยิ้มน้อยๆ ด้านล่างของตัวบ้าน วรรณรสเดินไปเดินมาในห้องรับแขกอย่างกระวนกระวายจนทนายที่อยู่ด้วยต้องนั่งกุมขมับด้วยความเวียนหัว “พอเถอะครับ คุณวิว!! ผมปวดหัว!” “จะพอได้ยังไงเล่า นี่เขา2คนขึ้นกันไปเป็นชั่วโมงๆแล้วนะ หึ…วิวชักจะทนไม่ไหวแล้วนะวิวจะเป็นคนไปตามโน่เอง” “แต่คุณวิว….” ระหว่างที่คุณทนายกำลังจะพูดห้ามวรรณรสก็มีเสียงหวานเสียงหนึ่งดังขึ้น “ไม่ต้องหรอกครับคุณวิว ผมมาแล้ว” เพลิงพรายเอ่ยนำมา ก่อนที่ร่างเล็กๆของเขาจะเดินทางลงมาสู่ภายในห้องรับแขก วรรณรสยิ้มกริ่ม เขาพยายามชะเง้อคอมองหาผู้ชายอีกคนที่เขาคิดถึง “เอ่อ…ถ้าคุณกำลังมองหาคุณภาคินอยู่ล่ะก็ เดี๋ยวเขาก็ลงมาครับ เขาบอกให้ผมลงมาก่อน เพราะผมมีธุระ..ต้องรีบไปทำครับ เออ…ว่าแต่ไหนละครับเอกสารที่ผมต้องเซน” เพลิงพรายพูดพรางพยายามมองไปบนโต๊ะกว้าง สายตาสวยไปปะทะกับซองเอกสารสีน้ำตาล เขาเดินไปเปิดซองออก ไม่อ่านคำกำกับความใดๆทั้งสิ้น มือบางคว้าปากกาด้านสวยแล้วเซนมันลงในจุดที่ต้องเซนทันที “เรียบร้อยแล้วครับ” หลังจากเซนเสร็จเขาก็หยิบกระดาษแผ่นขาวยื่นให้ทนายแก่ ทนายรับมันมาอย่างงงๆ เขาขยับแว่นเล็กน้อยเพ่งตามองไปที่เอกสาร ก่อนจะพยักหน้าเบาๆอย่างพึงพาใจ “เรียบร้อย ขอบคุณครับคุณเพลิงพรายที่ยอมเซนเอกสาร” ทนายกล่าวอย่างสุภาพ ก่อนที่เพลิงพรายจะก้มหน้าลงน้อยๆเพื่อแสดงความขอบคุณเช่นกัน ความจริงแล้วถ้าภาคินจะให้เขาเซนสัญญาเลย เขาก็พร้อมจะเซนให้ทั้งหมด เนื่องจากเขาไม่ยึดติดกับเงิน เขาเป็นคนจนหาเช้ากินค่ำมาตั้งแต่เด็กๆ และถ้าจะจนต่อไปก็คงไม่เป็นไร ดีกว่าต้องมารวยและมีความโลภจนลืมหูลืมตาไม่ขึ้นอย่างภาคินแบบนี้ เพียงแต่ที่เขาทำไปทั้งหมดเป็นเพียงบททดสอบตัวเองเพื่อให้เขาตัดใจจากคนเลวๆอย่างภาคินเท่านั้น และมันก็ได้ผลตอนนี้หัวใจเขาได้แตกสลายไปพร้อมกับความเลวของภาคินแล้ว เพลิงพรายตัดสินใจแล้วว่าเขาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับน้องชายตัวเอง เขาจะไปหาเรืองฤทธิ์และพาเรืองฤทธิ์มาอยู่ด้วย ตลอดทางเดินออกจากบ้านเพลิงพรายกำมือแน่น น้ำตาหยดใสๆหยดสุดท้ายที่จะเสียให้ผู้ชายคนนี้ไหลออกมาเป็นทาง เท้าบางที่แทบหมดแรงพยายามก้าวเท้าออกไปนอกบ้านช้าๆ จนในที่สุดเขาก็เดินมาถึงรถที่จอดรออยู่หน้าบ้าน เพลิงพรายก้าวเท้าขึ้นไป พร้อมๆกับสายตาคู่หนึ่งที่มองมาที่เขา ภาคินยืนร้องไห้อยู่หลังม่านริมกระจก ดวงตาคมมองลงมาด้วยความสำนึกผิด เขามองตามรถเก๋งคันเก่าที่เคลื่อนตัวออกจากบ้านไปช้าๆ “ฉันขอโทษ เพลิงพราย ฉันขอโทษ!!” ภาคินพูดเสียงเบา เขากำมือตัวเองแน่น ทุบกระจกบานหนาด้วยความแค้น เขาแค้นตัวเองเหลือเกินที่ทำอะไรออกไปโดยไม่คิด เขาแค้นตัวเองเหลือเกินที่เลวจนไม่น่าให้อภัย เขาแค้นตัวเองเหลือเกินที่ทำให้คนรักของเขาต้องเสียใจ เขาแทบจะเข้าไปกราบขอโทษเพลิงพรายตรงนี้ แต่ติดอยู่ที่คำว่า ‘ศักดิ์ศรี’ ที่มีมากมายเหลือคนานับในตัวของเขา http://writer.dek-d.com/chanajoy/writer/viewlongc.php?id=706159&chapter=31
